Biura podróży padają jak muchy. Co chwila słychać o nowym upadłym. Jedni klienci mają przerwany urlop i są sprowadzani do kraju, inni w ogóle na wakacje nie wyjadą, choć zapłacili.

I jednym i drugim obiecywany jest zwrot pieniędzy. I jedni i drudzy myślą o tym, żeby za utracone wakacje otrzymać od upadłego biura podróży jakieś odszkodowanie. Oczywiście, jest na to szansa.

Ale ani jedni, ani drudzy nie zdają sobie sprawy z tego, że jest duża szansa również na to, że będą się musieli podzielić otrzymanym odszkodowaniem ze swoim Urzędem Skarbowym.

Podstawą do wypłaty takiego odszkodowania dla turysty jest ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 roku o usługach turystycznych, zwana „prawem turystycznym”. Mówi ona, że turyście można wypłacić odszkodowanie na podstawie zawartej z nim przez Biuro Podróży umowy cywilnoprawnej, na podstawie zawartej ugody sądowej lub też na podstawie wyroku sądu, jeżeli strony nie zdołały takiej ugody zawrzeć.

I to, na jakiej podstawie odszkodowanie takie zostało wypłacone ma bardzo istotne znaczenie dla jego skutków podatkowych, ponieważ tylko niektóre odszkodowania otrzymane przez osoby fizyczne są od podatku dochodowego zwolnione.

Zwolnione od podatku dochodowego jest odszkodowanie (i zadośćuczynienie), jeżeli otrzymane zostało na podstawie odrębnych ustaw (lub przepisów wykonawczych do tych ustaw wydanych).

Jeżeli więc sąd zasądzi na rzecz turysty odszkodowanie na podstawie prawa turystycznego (a więc odrębnej ustawy) – podatku od tak zasądzonej kwoty nie zapłacimy.

Od samego odszkodowania podatku nie zapłacimy, ale zapłacimy go już od odsetek za czas opóźnienia wypłacenia nam przez biuro podróży tego właśnie odszkodowania. Zapłacimy również podatek od przyznanego nam odszkodowania od biura podróży na podstawie umowy z nim zawartej (a więc wtedy, gdy nie dojdzie w ogóle do sprawy sądowej).

No cóż, fiskus potrafi jak nikt inny zadbać o swoje interesy.

Powyższy tekst opracowano na podstawie:

  • Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. (prawo turystyczne) - Dz. U. Nr 233 poz. 2268 z 2004 r. z późn. zm. (a w szczególności jej art. 14 ust. 7 w zw. z art. 14 ust. 5 i 6)

  • Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych – Dz. U. poz. 361 z 2012 r. (a w szczególności jej art. 21 ust. 1 pkt 3)

  • Kodeks Cywilny art. 481

  • Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2007 r. (sygn. akt II FSK 36/06)